Ons kiesstelsel : kiezen en verdelen


In nederland, beste burgers, kennen we de representatieve democatie. Dit houdt in dat wij, in tegenstelling tot onze vertegenwoordigers niet slim genoeg zijn is om directe invloed uit te oefenen op 's lands gang van zaken. En gelijk hebben ze! Daarom mogen we op 22 november weer naar het stemlokaal om onder het toeziend en vooral administratief gezag uitstralend oog van een rijtje senioren de handle over halen van de fruitautomaat der democatie.

Zodra de uitslag van de verkiezingen bekend is gaan de wieltjes voor het laatst in vier jaar draaien. Maurice de Hond komt in NOVA vertellen welke coalities mogelijk zijn. Ergens in Den Haag zitten de top-dogs van de Raad van State en de eerste én de tweede kamer in een sober ingericht appartement voor de TV en noteren in een notitieblok alles wat Maurice tegen Clairy Polak zegt.

De volgende dag rijden de heren het notitieblok in een onopvallende lichtgroene Ford Mondeo naar Beatrix die de krabbels aandachtig bekijkt en vervolgens instemmend knikt. Als uit het notitieblok blijkt dat zelfs Maurice de Hond er niet uit komt belt Beatrix een Informateur, een soort Maurice de Hond, maar dan partijdig, minder capabel en wat verder van het volk verwijderd. Hoe de informateur verder te werk gaat is wat ondoorzichig, boze stemmen beweren dat hij Maurice de Hond om advies belt.

Nu de 'informatie' een feit is kan de formatie beginnen. De formateur (meestal de toekomstige premier) gaat met de beoogde coalitiegenoten onderhandelen op welke punten ze het eens zijn. Op punten waarin de partijen het niet eens zijn worden compromissen gesloten of toezeggingen gedaan die waarschijnlijk niet door de tweede kamer zullen komen.

Vervolgens gaat na de formatie de democratie weer op sluimerstand tot we weer mogen stemmen.